تولد انسان رها

 

 

به نام خداوند بخشاینده بخشایشگر

انسان در شرایطی در این کره خاکی پای می نهد که رها از هر گونه قید و شرط، بایدها و نبایدها، اماها و اگرها، بودها و نبودها و ... بدون هیچ دغدغه فکری ، همانند آبی که از سرچشمه جدا می شود.

زلال و پاک است.

 درپس رشد وکسب آگاهی و طی آموزش ها، خواسته وناخواسته با گل ولای محیط انس میگیردو ازرها به وابسته تبدیل میشود. اکثرأ ازمرحله وابستگی گذر کرده و به دلبستگی منجر میشود که خود یعنی فاصله گرفتن از رهایی اولیه. این است معنی رشد و تمدن و افسوس که بجز اندکی، به معنی واقعی اندکی ازانسان ها، مابقی تسلیم محیط شده و اسیرمیشوند.

در پس رخدادهای ریز و درشت، برخی باتلنگر و برخی دیگر با هشدارهای فراوان از خواب غفلت بیدار شده و در پی کسب رهایی از دست رفته تلاش می نمایند.

در راه کسب رهایی با پستی و بلندیهای بی شماری روبرو شده که فقط اندکی قادر به ادامه مسیر میشوند و مابقی، در راه می افتند یا از راه.

 

برگرفته از کتاب دلنوشته:کیانوش نریمانی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/ 0 نظر / 13 بازدید